____________________________________________

کسی آمد که حرف عشق رو با ما زد

دل ترسوی ما هم دل به دریا زد

به یک دریای طوفانی،دل ما رفته مهمانی

چه دوره ساحلش،از دور پیدا نیست

یه عمری راهه و در قدرت ما نیست

باید پارو نزد باید وا داد،باید دل رو به دریا داد

خودش میبردت هرجا دلش خواست

به هرجا برد بدون ساحل همون جاست

به امیدی که ساحل داره این دریا

به امیدی که آروم میشه تا فردا

به عشقی که نمیبینی شباشو بی ستاره

دل ما رفته مهمانی،به یک دریای طوفانی.................

_________________________________________________________________

دلم گم کرده دستاتو    نگام گم کرده چشماتو

هنوزم زنده ام با تو   نمی گیره کسی جاتو

معلم گفت : عشق چند بخشه؟ يه بار دستم رو از بالا تا پايين آوردم و با خوشحالي گفتم: يك بخش .

ولي وقتي تو رو شناختم فهميدم عشق سه بخشه :

                                                                     عطش دیدن تو        

        شوق با تو بودن                                                                  اندوه بی تو بودن

دوستت دارم نبخاطر اینکه دوستم بداری

بخاطر اینکه لایق دوست داشتنی

ما چون دو دریچه روبروی هم

آگاه ز هر بگو مگوی هم

هر روز سلام و پرسش و خنده

هر روز قرار روز آینده

عمر آینه بهشت اما ... آه

بیش از شب و روز تیر و دی کوتاه

اکنون دل من شکسته و خسته ست

زیرا یکی از دریچه ها بسته ست

نه مهر فسون نه ماه جادو کرد

نفرین به سفر که هر چه کرد او کرد...

برات مي نويسم دوستت دارم . آخه مي دوني آدما گاهي اوقات خيلي زود حرفاشونو از ياد مي برن ولي يه نوشته ، به اين سادگيا پاک شدني نيست ، گرچه پاره کردن يک کاغذ از شکستن يک قلب هم ساده تره ولي من مي نويسم ... من می نويسم ... دوست دارم .

خواستم عشق رو تو دستام بگيرم ، ولي جا نشد . پس گذاشتمش تو جيبم ، ولي جا نشد . در كيفمو باز كردم ، ولي جا نشد . تصميم گرفتم ببرمش توي اتاق ، ولي جا نشد . بنابراين يه خونه براش گرفتم ، ولي جا نشد . با خودم گفتم: يه باغ ! آره ! ولي جا نشد . پس گذاشتمش توي قلبم ، حالا ديگه جاش خوبه خوبه ... تازه مي فهمم اين كه مي گن دل آدم مي تونه از دنيا هم بزرگتر باشه يعني چي...

رفت در ظلمت غم آن شب و شب های دگر هم

نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم

نکنی دیگر از آن کوچه گذر هم

بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم.

((فریدون مشیری))

در حضور واژه های بی نفس
صدای تیک تیک ساعت را گوش کن
شاید مرهم درد ثانیه ها را پیدا کنی

ببین اندام تنهاییم را
که در لحظه های خاکستری
در انتظار طلوع خورشید است

این شب ها
چشم های من خسته است
گاهی اشک ، گاهی انتظار
این سهم چشم های من است

مترسک ناز می کند
کلاغ ها فریاد می زنند
و من سکوت می کنم....
این مزرعه ی زندگی من است
خشک و بی نشان